BD over Blauwe Zondag 2012

Zondag 22 juli: Een groepje jongeren met autisme trekt gezamenlijk over de kermis. Indrukken van alle kanten tegelijk. Voor hen extra heftig Dat ze niet allemaal Rainmans zijn die luciferhoutjes zitten te tellen, wil Gijs Horvers (33) maar zeggen. Maar hij omschrijft het zo: de filter die andere mensen hebben voor het binnenkrijgen van prikkels, heeft hij niet. Of minder. En op een kermis zijn nogal wat prikkels. Geluid, geur, kleur. Alles komt van alle kanten. Alsof je met een hand voor je ene oog en een kokertje voor het andere rondloopt. Je hoort vanalles, maar kunt het niet direct plaatsen. Zeg maar een Intens Wereld Syndroom. Probeer het maar eens, moedigt hij aan. Daar sta je dan, voor het reuzenrad en het spookhuis en dat ronddraaiende ding, de Factory. Met een hand voor je oog en een kokertje voor het andere.Gijs Horvers, die de site asocialekaart.nl oprichtte, en Gijs Franken (Autilook.nl) lopen samen met een man of tien, vijftien over de kermis. Samen georganiseerd. Omdat ze daar zin in hebben, ook naar de kermis willen. Om elkaar te helpen als de indrukken even te veel worden. De een wordt wat wilder, de ander voelt wat angst. "Maar ik vind de kermis leuk", zegt een van hen. "Ik hou van de kermis." Franken (25) vraagt even tussen neus en lippen door aan een van de andere leden van de groep hoe het gaat. De jongen steekt wat onzeker twee duimen op.Ze gaan -als groep- door het publiek. Bij de drukke Kattenrug kiezen ze er toch maar voor om achter de attracties langs de gaan. De rustige route. Franken: "Soms vergeet ik dat ik autisme heb, maar in het eerste stuk hier naartoe dacht ik: 'Oja, dat was het'. Het kost erg veel energie om alle indrukken op te slaan."Gijs Horvers is van de vergelijkingen en metaforen. Iedereen heeft een groene, oranje en rode zone. De meeste mensen blijven ook op de kermis in de groene zone. Iemand met autisme zit wat sneller in het oranje, of het rode. "Dan heeft hij drie opties; vluchten, verstijven of vechten." Vluchten kan al zijn: even op een rustige plek gaan staan. Verstijven en vechten behoeven geen uitleg. "Ik heb het bij mezelf leren herkennen. Ik word gespannen, bal mijn vuisten. Dat herken ik bij mezelf, dan kan ik er iets tegen doen."Maar ze gaan wel de attracties in. Anders hoef je niet naar de kermis, immers. En het kan ook geen kwaad jezelf een beetje te pushen. Ze steken nog even onderling de duim omhoog.Het gaat goed. Bron: 22 juli 2012 Brabants Dagblad met toestemming van de auteur Rik Goverde.

Geef een reactie op dit artikel

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: